Piotr Piotrowski, Chariklo - boskie światło dzikiej spirytualności, tekst niepublikowany (1999).

 

Chariklo

Boskie światło dzikiej spirytualności

 

W mitologii Chariklo znana jest jako żona centaura Chirona. Ale Chariklo to także mała planeta, należąca do grupy obiektów określanych mianem Centaurów. Podobnie jak planetoida Chiron, krąży ona pomiędzy Saturnem a Uranem.

 

Mitologiczna natura Chariklo

W źródłowych tekstach greckich znajdujemy bardzo mało miejsca na temat Chariklo. W mitologii pod tym imieniem występują trzy postaci. Pierwsza z nich to matka wieszczka Tejrezjasza, druga to córka Kychreusa, króla Salaminy, trzecia zaś to żona Chirona, córka Apolla. Wydaje się, że nie zawsze rozróżniano te trzy postaci i prawdopodobnie kiedyś były one jedną osobą. Nie ma też jasności co do natury Chariklo. Opisywana jest ona czasami jako centaurzyca (żeński centaur), częściej jednak spotkać się można z Chariklo jako nimfą, podczas gdy innym razem Chariklo występuje pod postacią zwykłej kobiety. Jednak w kontekście poniższych rozważań najważniejsza będzie postać Chariklo, która występuje w micie o Chironie.

 

Chariklo jako córka Apolla

Chariklo, podobnie jak jej mąż - Chiron, posiada boski rodowód. Jest ona bowiem córką boga światła, Apolla. Nic jednak nie wiadomo o tym, kto był jej matką, ani o okolicznościach jej narodzin. Niemniej fakt, że jej ojcem jest Apollo, wydaje się tu bardzo istotny. Chariklo nosi w sobie więc boskie światło, którym oświetla mroczną jaskinię Chirona. Jej światło oświeca i naucza. Archetyp Chariklo symbolizowałby zatem rozjaśnienie, wyjaśnienia, oświecenie, a także wyjście z mroku. Byłby on nadzieją i pewnym drogowskazem ukazującym nową i zarazem właściwą drogę rozwoju.

Apollo jest też bogiem zajmującym się wieszczeniem. Wprawdzie nic nie wiadomo o tym, aby również i Chariklo posiadała profetyczne zdolności, niemniej jej symboliczne związki ze światłem oraz fakt, że posiada ona córkę Okyrhoe, która obdarzona jest darem wieszczenia, wskazują, iż Chariklo prowadziłaby ku światłu, zrozumieniu i mądrości. W tym kontekście Chariklo jawi się jako zasada mądrości, a nade wszystko symbolizujące ją światło spełniałoby funkcję łączącą świat materialny z niematerialnością ducha. Byłoby ono częścią procesu wychodzenia z ciemności ku światłu, z niewiedzy ku mądrości, ewoluowania z prymitywnego i surowego stanu natury do stanu kultury.

 

Chariklo jako opiekunka Jazona i Achillesa

Wszystkie te procesy ewoluowania ze stanu pierwotnego w wyższy zdają się być wyrazistsze, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, że Chariklo, wraz ze swoim mężem Chironem, wychowuje herosów i wojowników, w tym przede wszystkim Jazona i Achillesa. Wielokrotnie w mitologii podkreśla się, że to właśnie dzięki Chariklo, jaskinia Chirona nie była zwykłą pieczarą, lecz pełnowartościowym domem, w którym mogły być realizowane procesy dydaktyczno-wychowawcze. Chiron więc nie tylko mógł nauczać technicznych zdolności wojowania, lecz także niezbędnej mądrości i wrażliwości. Ta mądrość prawdopodobnie wspierana była przez obecność żeńskich istot zamieszkujących jaskinię Chirona, a zwłaszcza przez obecność świetlanej i mądrej Chariklo. Córka Apolla stoi zatem na straży wychowania i rozwoju, dlatego w tym sensie można ją rozumieć również jako zasadę pielęgnującą oraz stwarzającą warunki do rozwoju.

 

Chariklo i jej mąż Chiron

Chariklo jest żoną najmądrzejszego i najbardziej szlachetnego z centaurów - Chirona, przyjaciela ludzi, herosów i bogów. Razem stanowią integralną całość, będącą jednocześnie fundamentem rozwoju. Chiron jako nieśmiertelny centaur i Chariklo jako nimfa stoją razem na pograniczu dwóch obszarów: surowego i dzikiego świata natury, instynktów i popędów oraz duchowego, boskiego i spirytualnego wymiaru. Można zatem powiedzieć, że Chiron i Chariklo reprezentują swoiste pomosty, aby to co prymitywne i nieokrzesane mogło ewoluować i transformować się. Chiron i Chariklo to także zasada transmutacji, dzięki której wszelkie surowe impulsy znajdują drogę prowadzącą do uwznioślenia.

 

Związki Chariklo z innymi bogami

Zachował się pewien grecki fresk, na którym widnieje Chariklo w towarzystwie swojego męża Chirona obok Dionizosa, Hestii, Demeter i Iris. Wskazywałoby to, że nie tylko Chiron miał kontakty z bogami i pomagał im, lecz także Chariklo była zaprzyjaźniona z niektórymi Olimpijczykami. Prawdopodobnie więc Chariklo nie była zwykłą nimfą. Przez swoje boskie pochodzenie oraz przez fakt, że była ona żoną syna Kronosa - Chirona zapewniła sobie poczesne miejsce w panteonie bogów. Istnieje pewien wątek mitologiczny, w którym jest mowa o tym, że Chariklo była ulubienicą Ateny - bogini wojny i mądrości. Jako towarzyszka Ateny Chariklo i jej świetlana mądrość nabierają jeszcze większego blasku.

 

Chariklo jako astronomiczny przedstawiciel Centaurów

Mała planeta Chariklo należy do odrębnej klasy obiektów, którą astronomowie nazywają Centaurami. Pierwszym Centaurem odkrytym w 1977 roku był obiekt 1977 UB/2060, który później został nazwany imieniem mitologicznego Centaura - Chiron. “Centaurowa” grupa planet to szczególny rodzaj obiektów, który krąży w transsaturnicznej części Układu Słonecznego po bardzo chaotycznych i niestabilnych orbitach, krzyżując się z orbitami planet głównych: Saturna, Urana, Neptuna i Plutona. Astronomowie zauważyli, że Centaurów nie można sklasyfikować jako zwykłe asteroidy, ponieważ obiekty te posiadają również właściwości charakterystyczne dla komet. Można więc metaforycznie powiedzieć, że te małe planety mają podwójną naturę: “pół komet” i “pół asteroid”. W mitologii zaś centaurami są stworzenia pół końskie i pół ludzkie.

Chariklo (1997 CU26 / 10199 Chariklo) obok Chirona wyróżnia się silnymi właściwościami kometarnymi. Jest ona pod tym względem najbardziej rozwiniętym Centaurem, a poprzez to należy do najjaśniejszych z dotychczas odkrytych obiektów z tej grupy małych planet. Poza tym Chariklo jest wyjątkowo dużym obiektem, średnica szacowana jest bowiem na 302 km. Jest ona nawet większa od Chirona, którego dotychczas uważano za największego Centaura. Chiron jednak, gdy przebywa w peryhelium, ma o wiele większą komę (1200 km!) niż Chariklo.

Chariklo została odkryta dnia 15 lutego 1997 roku przez Jima Scottiego. Nazwę zaś nadano dnia 30 września 1999. Zdumiewający jest tutaj fakt, że nazwa Chariklo dla “1997 CU26 / 10199” była zaproponowana przez astrologów i zaakceptowana przez astronomów (autor tego artykuł, obok Roberta von Heerena, Zane’a Steina i innych, miał zaszczyt być pomysłodawcą tego imienia).

 

Chariklo w astrologii

Chariklo, podobnie jak Chiron, krąży pomiędzy Saturnem a Uranem, lecz nie przecina orbity żadnej z tych planet. Orbita Chariklo jest bowiem dość regularna i harmonijna w porównaniu z orbitami innych Centaurów, jak na przykład z orbitami Pholusa, Nessusa czy Asbolusa. Wydaje się, że z astrologicznego punktu widzenia fakt ten może wskazywać na łagodną i “cywilizowaną” naturę tej małej planety. Tak samo jak Chiron, Chariklo jest pomostem pomiędzy usystematyzowanym i często ograniczającym światem Saturna a pełnym innowacji, oryginalności rewolucyjnym światem Urana. Jej bosko-świetlana natura stanowi zatem swoisty pomost, który prowadzi nas ku przyszłości (Uran).

Jest jeszcze zbyt wcześnie, aby formułować jakieś ostateczne wnioski co do astrologicznej natury Chariklo, ale zwraca tutaj uwagę fakt jej licznych związków z symbolem światła.

Mała planeta Chariklo była bowiem odkryta w znaku Lwa, który związany jest ze Słońcem. W mitologii zaś Chariklo występuje jako córka solarnego boga - Apolla. W horoskopie odkrycia Chariklo bardzo silnie podkreślony jest również piąty dom, symbolicznie związany ze znakiem Lwa. W tym sektorze kosmogramu przebywa bowiem aż pięć planet: Neptun, Merkury, Jowisz, Uran i Wenus. Łatwo również dostrzec, że w horoskopie tym planety układają się w kosmiczną figurę zwaną Gwiazdą, do utworzenia której potrzeba sześciu sekstyli, a jednym z ramion tej konfiguracji jest właśnie pozycja Chariklo. Ta szczególna figura planetarna reprezentować może symetrię, równowagę, harmonię i piękno, ponieważ na metaforycznym poziomie jest ona związana z planetą miłości - Wenus. Horoskop ten zatem nie wskazuje na odkrycie kolejnego dzikiego Centaura, lecz na obiekt o zupełnie innej, bardziej łagodnej naturze. Dlatego właśnie zdecydowaliśmy się zaproponować tutaj nazwę ‘Chariklo’. Jednak zupełnie zdumiewający jest fakt, że w horoskopie nadania nazwy dla tego obiektu, Chariklo stoi w koniunkcji z Wenus!

Istotny wydaje się tu być również symbol sabiański stopnia odkrycia Chariklo (06o 05’ Lwa). Symbol ten zawiera następujący obraz: “Gwiezdne konstelacje lśnią pięknie na nocnym niebie”. Mowa jest tu także o świetle, tym razem o kosmicznym świetle gwiazd. Lśniące konstelacje przywołują na myśl idee porządku i harmonii, a przecież Apollo to nie tylko bóg sztuki, lecz także proporcji, harmonii i równowagi. Pierwiastek apolliński to przeciwwaga dla Dionizosa - boga upojenia i ekstazy, któremu bliskie są dzikie centaury. Mitologiczna Chariklo, podobnie jak Chiron, nie tylko wyróżnia się więc ze społeczności nieokrzesanych centaurów, lecz także w astrologicznej symbolice zdaje się ona ucieleśniać wiele cech łagodności, kobiecości i spirytualności, choć mogą one znajdować się jeszcze w jakimś surowym stadium.

Ale to właśnie owa surowość i niekiedy nawet dzikość stanowią fundament astrologicznej symboliki wszystkich Centaurów, bez względu na to, jakie noszą imiona. Chariklo jednak pod każdym względem wydaje się wyłamywać z tej ogólnej zasady. Nie przeczy to jednak temu, że mogłaby ona reprezentować jakąś uśpioną, nierozwiniętą mądrość, a także impuls do zmiany oraz nade wszystko stanowić swoisty klucz nie tylko do mądrości, lecz także do jestestwa przyszłości, dla którego rodzimy się, żyjemy, uczymy się i umieramy.

To właśnie dlatego Zane Stein, amerykański astrolog specjalizujący się w Centaurach, odkrył, że Chariklo jest bardzo aktywna w horoskopach osób zajmujących się lub też tworzących sztukę science-fiction, np. twórcy serialu “Star Trek”.

 

 

Piotr Piotrowski

www.piotrpiotrowski.com