Piotr Piotrowski, Planetoida Chiron. Archetyp wewnętrznego uzdrowiciela, w: "Czwarty Wymiar" 3/1998.

 

CHIRON

Archetyp wewnętrznego uzdrowiciela

 

Planetoida Chiron reprezentuje naszego wewnętrznego przewodnika. W horoskopie ukazuje ona drogę prowadzącą nas do świata, z którego przybyła, prowadzi również ku wewnętrznemu odrodzeniu i współegzystencji z kosmicznymi energiami wszechświata. Pozwala także znaleźć sposób na uleczenie własnego życia, stając się równocześnie swoistym strażnikiem mądrości.

 

Istnienie małej planety krążącej pomiędzy orbitami Saturna i Urana podejrzewał już w latach trzydziestych Maurice Wemyss. Jednak dopiero przeprowadzone badania naukowe w latach siedemdziesiątych pozwoliły udowodnić istnienie tego drobnego ciała. Za moment odkrycia Chirona przyjmuje się dzień 1 listopada 1977 roku, godzinę 18.00 UT, kiedy to amerykański astronom polskiego pochodzenia, Charles T. Kowal, był pewien swego odkrycia planetoidy, która później została nazwana imieniem mitologicznego centaura - Chiron (1977 UB / 2060 Chiron). Planetoida ta należała prawdopodobnie do drobnych ciał znajdujących się poza orbitą Plutona, mających tendencje do bycia “wciąganymi” w głąb naszego Układu Słonecznego. Chiron zwrócił uwagę nie tylko astrologów, lecz także i astronomów, gdyż nie wykazuje on typowych cech planetoidy, odbija bowiem światło od swojej pyłowej otoczki - zjawisko takie obserwujemy jedynie wśród komet. Jednak Chiron nie jest kometą, gdyż jego orbita wokół Słońca jest zbyt regularna. Naukowcy są przekonani, iż powodująca świecenia parująca substancja kiedyś się wyczerpie i Chiron zostanie “wyrzucony” poza Układ Słoneczny.

Cykl obiegu planetoidy wokół Słońca wynosi około 51 lat, jej tor przecina orbitę Saturna i Jowisza. Promień Chirona rozciąga się między 90 a 160 km, średnica zaś waha się od 180 do 320 km, a cykl obiegu wokół własnej osi wynosi prawie sześć ziemskich godzin. Jego odległość od Słońca równa jest 13,716 j.a. (j.a. - termin tożsamy z AU - Astronomical Unit, którego wartość wynosi 149 600 000 km).

Chiron nie należy do naszego Układu Słonecznego, jest w nim jedynie gościem. Nadejdzie taki moment, kiedy będzie musiał go opuścić. Wypełni się wtedy jego przesłanie.

Mitologiczny Chiron należał do najzacniejszych i najmądrzejszych z centaurów. Grecy wyobrażali sobie centaury, jako potwory - pół ludzie, pół konie. Ich górna część ciała miała postać ludzką, podczas gdy dolna, poniżej pasa końską. Centaury żyły w górach i w lasach, żywiły się najczęściej mięsem, a ich obyczaje miały wyjątkowo dziki charakter. W odróżnieniu od innych centaurów Chiron nie zachował ich dzikości, odznaczał się bowiem gościnnością, uczynnością, lubił ludzi i nie uciekał się nigdy do przemocy. Pozostał także najbardziej znanym, najmądrzejszym i najstateczniejszym z centaurów, nie tylko dlatego, że był wyjątkowo łagodny, lecz także dlatego, iż nie pochodził on ze świętokradczego związku Ikjosa i Chmury-Hery. Jego rodzicami byli bowiem Kronos i nimfa Filyra, należał on więc do tego samego boskiego rodu, co Zeus i inni Olimpijczycy. Kronos, aby mógł spłodzić z nimfą Filyrą Chirona, musiał przybrać postać konia. Ten szczególny związek wyjaśnia, dlaczego ów centaur, podobnie jak inne centaury, posiada dwoistą postać, pół człowieka i pół konia. Chiron był wielkim przyjacielem ludzi, odznaczał się rozsądkiem, uczynnością i mądrością. Często dostrzega się w nim starego mędrca znającego się na myślistwie, gdyż w młodości towarzyszył nieraz Artemidzie, boskiej łowczyni. Chiron zajmował się także wróżbiarstwem, gimnastyką oraz medycyną. Odkrył również tajemnice muzyki i potrafił za pomocą kilku dźwięków uzdrawiać chorych, ponadto uczył on sztuki wojennej, polowania i etyki. Do groty u stóp góry Pelion w Tesalii, w której mieszkał ów centaur, schodzili się po poradę i opiekę bogowie, bohaterowie i ludzie. Chiron otaczał również szczególną troską Peleusa, broniąc go przed brutalnością innych centaurów. On też doradził Peleusowi, aby poślubił Tetydę, o którą konkurowali Zeus i Posejdon, pouczył go również, w jaki sposób ma ją prosić o rękę. Z okazji ich ślubu ofiarował im jesionową włócznię, jako jeden z najcenniejszych prezentów. Po rozstaniu z Tetydą, Peleus podarował Chironowi w opiekę swego syna, Achillesa. Kiedy Achilles miał, na skutek rytuałów magicznych wykonywanych na nim przez matkę, przepaloną kostkę u nogi, Chiron wykorzystując swe zdolności medyczne zastąpił brakującą kostkę kością wyjętą ze szkieletu giganta.

Oprócz Achillesa centaur ten również wychowywał i nauczał Asklepiosa, przyszłego boga-lekarza. Wyjaśniał mu wszelkie tajemnice medycyny i objawiał liczne sekrety sztuki uzdrawiania. Asklepios poznał nawet sposoby wskrzeszania zmarłych, dając ludziom nadzieję nieśmiertelności. Gdy jednak umarli zaczęli wracać do domów, spostrzeżono, że sztuka Asklepiosa jest bardzo niebezpieczna. Bogowie dostrzegli, iż jego działalność narusza porządek rzeczy, dlatego Zeus zabił go swym ognistym piorunem. Naród grecki wierzył jednak, że Asklepios nadal żyje, dlatego stawiano temu bogu liczne świątynie, w których służbę pełnili kapłani, zawodowo zajmujący się leczeniem. Chorzy wstępując w progi świątyni, poddawali się określonym praktykom i obrzędom oczyszczającym oraz postom i specjalnym kąpielom. Później w mroku i ciszy świątyni chory zapadał w sen wróżebny, w którym zjawiał się pod różnymi symbolami Asklepios i wskazywał śniącemu, co należy uczynić, aby stan zdrowia uległ poprawie. Nazajutrz chory opowiadał swój sen kapłanom, którzy zawsze potrafili go wyjaśnić, zalecając choremu najskuteczniejszy dla niego sposób leczenia.

Podczas rzezi centaurów, dokonanej przez Heraklesa, Chiron, który stał u boku herosa, został przez niego przypadkowo ciężko zraniony strzałą nasączoną śmiertelną krwią Hydry. Według niektórych podań mitologicznych cierpiący Chiron wyciągnął strzałę ze swego ciała i wrzucił ją do rzeki Anigros. Rzeka ta stała się cuchnąca, a ryby w niej złowione nie nadawały się do spożycia. Chiron chcąc zmniejszyć swój ból, zatruł jednocześnie rzekę. Rzeka zaś jest symbolem nie tylko życia, lecz również przemijania i upływu czasu. Dzięki temu łatwiej można zrozumieć, dlaczego planetoida Chiron reprezentuje w astrologii bezczasowość (Chiros), czas bowiem nie jest już czynnikiem pozwalającym wzrastać i rozwijać się. Aby móc naprawdę dotknąć transcendencji, Chiron poprzez naukę bycia “Tu i Teraz”, ukazuje drogę doświadczenia bezczasowości, jako bytu nie uwarunkowanego cierpieniem. Poza tym, jego rana była tak poważna, iż centaur ten nie mógł znaleźć sposobu na jej uleczenie. Chiron próbował zastosować różne maści, ale rany zadane strzałami Heraklesa nie dawały się uleczyć. Skrył się więc w swej grocie i pragnął śmierci, nie mógł jednak umrzeć, gdyż był nieśmiertelny. Wreszcie Prometeusz, który urodził się jako śmiertelny, zgodził się odstąpić mu swoje prawo do śmierci. W ten sposób Chiron znalazł wybawienie.

Zeus, doceniwszy wybór Chirona, po dziewięciu dniach od śmierci, umieścił centaura w gwiazdozbiorze Strzelca. Znamienny pozostaje fakt, że również planetoida Chiron potrzebuje około dziewięciu dni, jeśli porusza się swoim najszybszym ruchem, aby przebyć jeden stopień Zodiaku. Tak więc tranzyt Chirona najczęściej właśnie w przeciągu dziewięciu dni przynosi z sobą rozwiązanie dręczących nas problemów. Liczbę dziewięć można zatem utożsamić z Chironem, gdyż symbolizuje ona nie tylko Misjonarza, lecz również koniec i zamknięcie cyklu. Dziewiątka jest także numerologiczną sumą daty odkrycia planetoidy Chiron (01.11.1977). Centaur, przeniesiony po swej śmierci przez ojca bogów na niebieski firmament, pozostaje najwyższym i najbardziej wysublimowanym wariantem dziewiątego znaku Zodiaku, Strzelca, bowiem, zdaniem Roberta Gravesa, w tradycyjnej ikonografii astrologicznej znak Strzelca najczęściej wyobrażano sobie nie pod postacią Chirona, lecz centaura Krotosa.

Planetoida Chiron, jako abstrakcyjna zasada, związana jest z umysłem, psyche, duchem oraz manifestującą i formującą się w fizycznym wymiarze duszą. Reprezentuje ona także zasadę holistycznej katalizacji, polegającej na przyspieszeniu licznych procesów zachodzących w psycho-emocjonalnych sferach osobowości człowieka. Niemniej w negatywnym ujęciu może mieć ona związek z zaniedbaniem lub niepowodzeniem w dokonywaniu szeroko rozumianej syntezy.

Chiron reprezentuje także perfekcyjność w przyswajaniu i syntetyzowaniu rozmaitych obszarów wiedzy oraz dyscyplinę w rozwijaniu licznych umiejętności. Może on ukazywać cały wachlarz zdolności, od najbardziej prymitywnych i naturalnych zręczności do wzniosłego i doskonałego kunsztu. Chiron związany jest także ze zdolnością harmonizowania naturalnych instynktów z wysoką kulturą i cywilizacją oraz ze spirytualną transformacją prowadzącą do coraz wyższego poziomu rozwoju duchowego. W destruktywnym wariancie wyraża on frustrację wynikającą z utraty poczucia jedności z samym sobą, która prowadzi najczęściej do konfliktu pomiędzy naturalnymi popędami (id) i kulturowymi ograniczeniami (superego). Może on niekiedy również reprezentować brutalność, bestialstwo i chciwość.

Na poziomie biologicznym Chiron pomaga zachować równowagę zdrowia. Związany jest on z rehabilitacją, a także stosowaniem różnych procesów leczniczych i uzdrawiających, opiekuje się systemem immunologicznym oraz snem, jako sposobem szczególnej regeneracji będącą równocześnie drogą kontaktu z istotami duchowymi. Funkcja ta wyrażana jest przez mitologiczny fakt, który mówi, iż chorym podczas snu ukazywał się Asklepios, uczeń Chirona, informując o sposobie uleczenia choroby. Marzenia senne mogą stać się zatem swoistą odpowiedzią na wiele dręczących problemów nie tylko fizycznych, lecz także psycho-emocjonalnych i egzystencjalnych. Manifestacja Chirona - “otwarta rana” - może się przejawiać w postaci chronicznych (chironicznych?) chorób i nieszczęść, jak również nieustannym zmaganiem się z własnym zdrowiem; wyrażać się może także w formie chorób nowotworowych i zabiegów chirurgicznych.

Na poziomie społecznym Chiron personifikuje nauczyciela i mistrza różnorodnych dziedzin i przedmiotów, ma on również związek z osobą uzdrowiciela. Chiron wiąże się ze środowiskiem, ekologią oraz wszelką ochroną. Niemniej może on także uosabiać swoistego outsidera, który choć pozostaje na uboczu społeczeństwa, zawsze jest pomocny wielu ludziom. Planetoida ta reprezentuje ponadto nauczyciela muzyki i gry na różnych instrumentach. Chiron stara się także integrować społeczną odpowiedzialność z osobistą wolnością. Jednak w negatywnym ujęciu wiąże się on z dzikusem oraz ludźmi pozbawionymi kontroli nad własnymi instynktami, a także niszczycielami ludzi i ziemi, dlatego wszelkie zniszczenia i zanieczyszczenia pozostawać mogą również w związku z destruktywną siłą Chirona. Ofiary przemocy i brutalności oraz tragiczni outsiderzy to też personifikacje tej planetoidy.

W horoskopie Chiron symbolizuje wrodzoną motywację do asymilacji i upowszechniania wiedzy, a także zdobywania szczególnych umiejętności. Związany on jest z uzdrawianiem różnych sfer i płaszczyzn osobowości. Chiron reprezentuje proces wznoszenia człowieka z poziomu bestii na poziom spirytualnych doświadczeń. Jest on także swoistym kluczem do zrozumienia horoskopu i wykorzystania własnych potencjałów prowadzących do “dotknięcia” boskości. Jednakże w negatywnym ujęciu może on reprezentować zwierzęcość i bydlę, które w bezmyślny sposób niszczy i burzy najbardziej kreatywne wartości kulturowe. Chroniczne cierpienia to także destruktywna manifestacja wiecznie otwartych ran Chirona.

Piotr Piotrowski

www.piotrpiotrowski.com